Foto door Dineke Cornelissen

Foto door Dineke Cornelissen

Zondag 15 juni stond al weken met een rode pen in mijn agenda. De enige echte Fixed Gear Den Haag alleycat! In de zomer kan ik me altijd een paar weken vol op het fietsen storten en de wedstrijd in mijn eigen stad is dan natuurlijk dé kans om prijzen in de wacht te slepen. Vorig jaar waren er ruim 100 deelnemers, waarvan er een stuk of 30 de race hebben uitgereden. Er zat in de opdrachten in het manifest een hoop ruimte voor interpretatie, waardoor veel mensen zoekende waren naar de checkpoints. Ook mij heeft dat onderweg flink wat tijd gekost. Daarnaast werd ik al na 500 meter door iemand onderuit gereden. De 15e plek van vorig jaar knaagde nog steeds. Wat als ik wel in één keer goed was gereden? Hieronder een verslag van mijn beleving van deze dag die de teleurstelling van vorig jaar moest wegspoelen.

Bij het opstaan zijn er toch al wat zenuwen. Facebook maar eens checken om te kijken hoe laat de race begint. Daar zie ik dat de inschrijving om 14.00 open is en dat de race om 16.00 uur van start zal gaan. Dat moet een foutje zijn. Twee uur voor inschrijven is toch veel te veel? Op mijn whatsappie in de FGDH groep komt een duidelijk antwoord. Vorig jaar duurde de inschrijving zo lang dat ze nu wat meer tijd nemen. We moeten nog een halve dag vullen. Omdat stilzitten geen optie is met de eerste adrenaline doen we boodschappen en hoppen we even snel bij mijn ouders langs. Het is echt tijd doorkomen totdat ik 14.00 uur mezelf in tenue kan heisen en mijn fiets nog eens na kan lopen.

De fietskeuze heb ik eigenlijk gisteren al gemaakt, maar ik ben nog steeds een beetje in twijfel. Sinds kort ben ik de trotse eigenaar van een baanfiets. Eigenlijk gekocht voor de criteriums, maar uiteraard ook prima te gebruiken voor deze races. Enige probleem daarbij is dat ik nog steeds geen rem heb gemonteerd. Naast deze baanfiets heb ik de beschikking over mijn omgebouwde Duell fiets. Die is alleen verre van in racestaat. Er zit een kleine slag in het achterwiel (hij lijkt zelfs af en toe ietsje aan te lopen), de spaken moeten worden aangedraaid, de ketting is echt wel op en loopt alles behalve soepel over mijn voorste tandwiel, maar hij heeft wel een functionerende rem. Uiteindelijk weegt mijn leven iets zwaarder dan een fractie snelheid en kies ik verstandig voor mijn Duell. Ik pomp mijn banden dus nog eens maximaal op en hoop dat hij het houdt.

Op het terrein van FAST is naast de inschrijving, ook een klein kledingruil-evenement genaamd ‘waslijn’ aan de gang. Dat had mijn meisje al een tijdje in haar agenda staan, dus die is samen met een vriendin meegereden. Lekker druk, heerlijk weer en ook al veel fietsers. Het socialisen is op zulke dagen minstens net zo belangrijk als de race zelf. Gelukkig ken ik inmiddels wel wat mensen in de fietsscene dus kan ik me makkelijk aansluiten bij de groepjes die ontstaan. Er zijn een paar duidelijke teams. Daarvan zijn de Royals (een groep binnen FGDH die regelmatig wedstrijden fietsen) het meest prominent met hun hele outfit. Ook de Rotterdammers van MOHO onderscheiden zich met een groen shirt. De Limburgse deelnemers hebben dezelfde fiets en er is een groep uit Groningen en Zwolle komen rijden. Tussen de deelnemers staan ook een paar mensen die bij crankzinnig betrokken zijn. Jaap, Wouter en Paul doen natuurlijk ook mee. Niet gek dat wij ook een groepje vormen op het terrein. Voorzichtig wordt de vraag gesteld of wij hier nu ook als team gaan opereren. Ik hoopte zo dat die vraag niet gesteld zou worden. Eigenlijk weet ik niet hoe sterk ik zelf ben en ook niet hoe sterk de anderen zijn. Ik wil anderen niet ophouden en zelf zeker niet opgehouden worden. Omdat niemand duidelijk antwoord geeft op de vraag blijft hij een beetje hangen en worden de koetjes en kalfjes opgepakt. Misschien denken de anderen hetzelfde.

Klokslag 16.00 uur komt de megafoon te voorschijn en gaan we dan echt beginnen met datgene waar iedereen voor gekomen is. De stad door scheuren op zoek naar de checkpoints, om daarna zo snel mogelijk weer terug te komen op FAST. Fietsen worden buiten het terrein strategisch geplaatst zodat er zo min mogelijk tijd verloren gaat bij de start. We krijgen het manifest met de eerste 3 checkpoints. Shit, die zijn duidelijk. In tegenstelling tot vorig jaar lijkt stadskennis dit jaar nauwelijks een rol te spelen. De checkpoints zijn met adres en al aangegeven. Dan maar hopen dat het niet op hoeven zoeken en ‘sluip door, kruip door’ nog een beetje kan helpen. Van de Korte Vijverberg, moeten we naar Huis ten Bosch, waarna we een flink stuk moeten knallen naar de Grote Markt in Delft. Jawel, het leven van Willem staat hier duidelijk centraal.

BAM, we zijn van start. Mijn fiets staat dichtbij. Ik moet wel wat mensen ontwijken, maar al snel zit ik op het fietspad. De Royals hebben hun fiets nog beter neergezet (slim) en zitten meteen op kop. Ik had me voorgenomen nou vooral niet te hard van start te gaan, maar de Royals houden daar duidelijk een andere mening op na. Het tempo is al direct moordend. Hè, gaan ze hier nu naar rechts? Dat is gek, rechtdoor is toch veel sneller denk ik vertwijfeld. In die splitsecond besluit ik rechtdoor te gaan en inderdaad zit ik op de volgende kruising voor de hele groep. Mooi, dan kan ik een beetje gas terugnemen. Dat duurt niet lang. Op de Scheveningseweg dendert de Royals-trein langs op het fietspad. Andere rijders zoeken hun heil op de weg. Paul komt ook als een gek voorbij en ik probeer aan te haken. Man, wat gaat dat weer hard. Nog voordat we het Vredespaleis bereiken ben ik tot de conclusie gekomen dat ik vandaag niet in topvorm ben. Ik moet de koplopers laten gaan en besluit in mijn eigen tempo door te gaan. Voor me kiezen mensen verschillende routes door het centrum en ik maak een stom foutje bij het kiezen van mijn weg. Samen met Jaap, die kennelijk ook niet de beste weg heeft gekozen en net nadat de groep Royals weer op de fiets zit, stop ik voor een streepje op mijn manifest. Samen gaan we in de achtervolging richting het Haagse Bos. Achter mij haakt één van de Noorderlingen aan en in dit treintje maken we tempo. Ik kom er ook een beetje in en kan overnemen van Jaap. De drukke wegen zijn gelukkig vrij; dat scheelt remmen. Huis ten Bosch komt in zicht en tot mijn verbazing komt van rechts de groep Royals aan. Die hebben we mooi weer bijgehaald.

Na Huis ten Bosch zit ik dus weer in de kopgroep. Snel door het centrum naar de Rijswijkseweg die overloopt in de Haagweg. Opnieuw kom ik tot de teleurstellende conclusie dat ik dit tempo niet bij kan houden. Ik schakel figuurlijk (op een fixed gear is het lastig schakelen) weer een tandje terug en laat de eerste groep gaan. Gelukkig wordt de eer hoog gehouden door Jaap die wel mee kan. Paul ben ik intussen uit het oog verloren en Wouter heb ik ook nog niet gezien. In mijn wiel verschijnt Jan-Pieter, de Zwolse winnaar van vorig jaar. Wanneer Alain van de Royals voorbij komt met Tijs, sluit hij daar aan. Gelukkig missen zij op de Hoornbrug het paadje naar beneden en kiezen ze voor de omweg. Langs de vliet naar Delft doe ik min of meer alleen. In de verte lopen Tijs, Alain en Jan-Pieter al weer weg. Ik ben niet zeker van de weg in Delft. Gelukkig blijkt dat gemakkelijk en kan ik de jongens in de verte nog net zien afslaan. Bij het checkpoint op de Markt kan ik me weer bij hen aansluiten en krijgen we het tweede deel van het manifest. Ik lees snel dat we naar het paleis op het Noordeinde moeten. Het stuk dat we net langs de Vliet hebben afgelegd mogen we dus nu weer terug. Dat betekent flinke wind tegen langs het water. Dat kost de anderen ook veel kracht en ik wil dit stuk absoluut niet alleen doen. Ik hark dus in het wiel en laat vooral Alain en Jan-Pieter het vuile werk opknappen.

Terug in het centrum zien we Royal Ralph voor het stoplicht wachten. De enige keer dat ik met Ralph had samen gereden tijdens een dinsdagavond rit lag hij er al snel af, dus ik was überhaupt al verbaasd dat hij wel meekon toen ik er af viel. Hij had nu ook de eersten moeten laten gaan. Ralph kan bij ons aanhaken en met zijn vijven bereiken we het checkpoint van Royal/organisator Gio met een opdracht. Ook Tim heeft kennelijk moeten lossen en staat hier te wachten. De kopgroep kan nooit meer heel groot zijn, maar zit wel een eindje voor ons.

Volgende checkpoint het herdenkingsmonument op de Waalsdorpervlakte. Shit, nog nooit geweest. Hoe kom je daar dan? We draaien de Mauritskade op, maar die is opgebroken. In de verte zien we de hekken staan en links is de laatste mogelijkheid om de hekken nog te ontwijken. Toch rijdt iedereen voor me rechtdoor. Ik kies weer eigenwijs en schiet naar links. Niemand volgt, maar nu moet ik ook alleen de weg zien te vinden. Omdat de rest toch om moet rijden kan ik even wat rustiger. Telefoon erbij, rechtop en even zoeken. Maps navigeert me naar het Hubertusviaduct, maar daar is de Raamweg druk. Er zit niets anders op dan wachten. Als de rij auto’s voorbij is kan ik weer door de Waalsdorperweg op. Van rechts zie ik mijn voormalige groep ook deze weg op komen. Een meter of 50 voor me. Vol gas dus om weer aansluiting te vinden en hopen dat zij voor een stoplicht moeten wachten. Pas bij de voormalige(?) kazerne ben ik bij en we draaien de rotonde van de Waalsdorpervlakte op. Niemand in de groep weet waar we precies moeten zijn. De voorsten gokken rechtdoor, een man of drie kiest links. Bij de volgende links kijken we elkaar aan. Jan-Pieter, Alain en Ralph weten het ook niet en we gokken de zijweg. Deze weg loopt al snel over in een zandpad en we moeten van de fiets af. Vertwijfeld lopen we een duin op om daar misschien iets te kunnen zien. Helaas is dat niet het geval en lopen we maar weer terug naar de zijweg. Moeten we nu terug of hadden we verder rechtdoor gemoeten? Niemand die het weet, maar gelukkig hoeven we niet te kiezen. Er komt een grote groep langs gestoven, we hadden dus verder door moeten rijden. Ik denk Royal Luuk te herkennen en aan het elastiek hangt Jaap. Is dit dan wat de kopgroep was? Ik pik aan bij Jaap en probeer hem te vragen hoe zij nu pas hier kunnen zijn. Als hij me al gehoord heeft, heeft hij zeker de tijd en energie niet om daar antwoord op te geven. Ja hoor, een bordje met monument. En iedereen gaat de andere kant op… Weer een gokje en daar staat staat de stempelaar van het laatste checkpoint. Ook de anderen komen in een bocht naar hem toe geraced en ik vraag hoe veel er al geweest zijn. Eentje! Ik ben de nummer 2 bij het laatste checkpoint! Phoe, hoe ga ik dat volhouden? Ik heb maximaal 25 meter voorsprong op Luuk en die heeft me dan ook snel te pakken. Ik pik aan, maar kan zijn tempo niet lang volgen. Er schiet nog iemand voorbij (fixed), en nog iemand (ook fixed) en nog iemand (ook fixed) en nog iemand (ook fixed). Ze vormen een groepje van vijf man voor me. Daar rijden de prijzen. Als de zesde fixed gear fiets me voorbij rijdt kan ik mee. Samen lossen we elkaar af en geven nog eens alles om de groep bij te halen. Het gat wordt kleiner, 100 meter, 75 meter en we rijden al op de Gevers Deynootweg af, 50 meter, 50 meter, 50 meter, 60 meter, de pijp is leeg. Als ik toen had gezien wat ik nu op maps zie, had ik een stuk af kunnen snijden, maar helaas was ik toen niet meer zo scherp. Ik ken daar de weg ook niet super goed.

We hebben de groep opgegeven en gaan naar rechts de Strandweg op. Tom heeft nog net wat meer over en ik kan het ook mentaal niet meer opbrengen om er voor te gaan. Zo kom ik helemaal gesloopt op plek 8 binnen bij FAST. Tsambiko was dit jaar duidelijk de sterkste. Van de groep die ik moest laten gaan won Hendrik kennelijk de sprint, voor Joost, Luuk, Ritchie en winnaar van vorig jaar Jan-Pieter. Vandaag had ik eigenlijk helemaal niet de benen voor plaats 8. Jaap, Alain, Tijs, Jelmer (die de hele dag in de kopgroep reed) en Tim eindigen achter mij. Het kan gek lopen bij een alleycat.

De organisatie was dit jaar weer top geregeld. Na afloop hebben we bij FAST in de avondzon, met de ontspannen klanken van Piñata, zitten nagenieten van een topdag! Volledige vrede met mijn prestatie, de teleurstelling van vorig jaar heeft plaatsgemaakt voor berusting. Ik heb nu alweer zin in volgend jaar!

Foto van artikel door Tsambiko Pusch