Slide 1
Slide 2
Slide 3
Slide 4
Slide 5
Slide 6
Slide 7
Slide 8
Slide 9
Slide 10
Slide 11
Slide 12
Slide 13
Slide 14
Slide 15
Slide 16
Slide 17
Slide 18

Als fietser op een racefiets waan je jezelf al snel een echte wielrenner. Zo voelden wij ons als kind al en speelde regelmatig ‘Toer de fransje’. Nu we wat ouder zijn, maar onszelf graag nog als klein kind gedragen, spelen we het spel niet meer maar gaan we ineens op een zogenaamde verkenningsrit. De uitgelezen mogelijkheid om onszelf profwielrenner te voelen, onszelf heel belangrijk te voelen maar vooral ook omdat we iets leuks wilden organiseren. Het begon allemaal in Utrecht, net als de start van de echte Tour de France. Het eindigde die dag, net als de echte Tour de France, op de Neeltje Jans in Zeeland: 160 kilometer verderop.

Dat beloofde wat, de weersvoorspellingen waren niet best. Wind, regen en temperaturen rond het vriespunt. Dit zijn natuurlijk hele andere omstandigheden dan in de tour. Het is maar een etappe van rond de 180 kilometer, maar als je er een beetje verder over nadenkt snap je waarom, grote kans op de hele weg lang tegenwind. Met lichte angst verschenen we aan de start bij Blackbird Coffee & Vintage die, tot ons grote verbazing, verassend vol zat met fietsers. Een stuk of veertig mensen stonden te popelen voor het zelfde gestoorde idee!

Voor de navigatie uit de stad hadden we de Fietskoerier Utrecht gevraagd, zo konden we heerlijk wakker worden zonder zelf te navigeren. Al gauw bleek dat het met die wind en die regen wel mee viel. Sterker nog, we hadden het geluk dat de wind uit het oosten kwam:  de hele weg wind mee! Koud bleef het nog steeds, maar dit gaf de burger moed. In een mum van tijd waren we in Rotterdam, er werd namelijk echt stevig doorgetrapt.

Eenmaal aangekomen bij de Zeeuwse Meisjes was iedereen eigenlijk nog zo fris als een hoentje. Onze zorgen, dat misschien niet iedereen de bus zou halen bij Neeltje Jans vielen gelijk weg. Na een heerlijk broodje, koffie en bolus waren we in dubio: Gaan we nu weg, en komen we dan veel te vroeg aan bij de bus om daar dan vervolgens in de kou te moeten wachten, of blijven we hier lekker warm en proberen we het goed te timen. Na wat wikken en wegen, kwamen we op het idee om gewoon een café te pakken in het laatste dorp in Zeeland en dan het laatste stukje Neeltje Jans met een pint (te veel) op te fietsen. Rillend van het stilzitten vervolgden wij onze weg.

En weer had iedereen er zin in! Snoeihard doorfietsen met vooral het stuk na Ouddorp als een memorabel stuk. Velen werden gelost (waaronder ondergetekende), maar niemand kwam echt alleen te zitten. Onderweg werden verstekelingen opgepikt en nu kwam de wind toch af en toe ook om het hoekje kijken. Schijnbaar heb je altijd tegenwind in Zeeland. Met name over de Zeeuwse keringen die de eilanden verbinden. Het blijft prachtig om daar te fietsen!

Inmiddels is het een beetje schemerig, de zon hangt laag, maar helpt ons daardoor perfect met navigeren. Een zonnebril had alleen wel handig geweest. Gelukkig kregen we berichten van mensen dat ze al een café hadden gevonden in Burgh. Het dorpje op steenworp afstand van de Oosterscheldekering, ons eindpunt. Hier aangekomen hadden we de eerste ronde bitterballen al gemist. De klandizie van het café was vertienvoudigd en de andere gasten konden onze epische verhalen erg waarderen.

Niemand had nog zin om op de fiets te stappen, pikkedonker en alleen nog even die dam over. Vooruit dan maar, er snel vanaf zijn, knallen! Na een korte eindsprint kwamen we bij onze partybus waar al wat fietsers biertjes aan het nuttigen waren. De Nederlandstalige hits op standje tien, biertje in de hand en op naar huis!

Met dank aan Nees de Bondt voor een aantal fotos!