surly-pacer-24869_2
Begin 2010 ben ik begonnen met fietsen. Althans, toen kocht ik mijn eerste ‘fixie’. Nu, vijf jaar ervaring later en na veel (soms letterlijk) vallen en opstaan, ben ik in het bezit van mijn eerste echte volwaardige racefiets. Een klein overzicht tot aan mijn laatste stap in de wielerwereld.

1723108_259381604239752_260862286_nMijn eerste fiets was een kant en klare stalen MM (nu Maze Cycles), in eerste instantie als singlespeed, maar direct omgebouwd tot ‘fixie’. Deze werd al snel opgevolgd door een merkloos stalen frame, waarbij ik al schurend en zagend achter het plezier van het D.I.Y. project kwam: zelf je fiets bouwen. Dit heb ik later nog een keer over gedaan met een Leader 725 baanframe en een Dodici Gara MMXII frame. Met daarbij ook een mooi verloop naar iets hoogwaardige(re) onderdelen. De laatste baanfiets stond niet alleen in de schuur.

Tweeënhalf jaar geleden werd de stal namelijk aangevuld met een echte roadie, een tweedehands Trek Madone 2.1, voorzien van Shimano 105 groep en afgemonteerd met standaard Bontrager onderdelen. Niet erg spannend, zo nu en dan moeizaam schakelen, maar een goeie opstap naar het normale wielrennen. De ritten en tochten die volgden waren leerzaam. Ik kwam erachter wat voor fietser ik ben: een recreant, toerfietser of hoe je het ook wilt noemen. In ieder geval geen (crit) racer, koerser of stoemper. Ik fiets omdat ik het leuk vind erop uit te gaan, om me heen te kijken, van de omgeving te genieten en om mezelf uit te dagen. Met de kanttekening dat ik een gemiddelde van 30 in het uur uitdagend genoeg vind.

Het werd dus tijd om mijn materiaal daarop af te stemmen. Carbon zou het in ieder geval niet worden en aluminium frames vind ik over het algemeen niet zo spannend. In de wetenschap dat een stalen frame het wel 10 jaar vol zou moeten houden, viel mijn oog vrij snel op de Surly Pacer. De marketing van het Amerikaanse merk deed z’n werk en na me iets ingelezen te hebben, was het besluit genomen (met de kleur ‘Disco Tomato’ als winnend argument). Dus, Dodici & Trek eruit, Surly erin. Een hele begroting bewees dat ik het voor elkaar kon krijgen om op een paar tientjes na quitte te spelen. In mijn planning zat een SRAM Rival 22 groep met #grannygears (compact crank en 11-32 cassette), Chris King balhoofd, Thomson stuur- en zadelpen en Zipp stuur. Overige onderdelen (wielset, zadel & pedalen) werden gedoneerd door mijn oude racefiets.

Na de pret van het ontvangen van alle pakketjes en dozen (uitpakparty, yay!) werd het tijd om een vrije dag te nemen en de werkplaats van Lola Bikes & Coffee bezet te houden om een hele dag te bouwen. Eerdere projecten waren baanfietsen, vrij rechttoe rechtaan, nog nooit eerder bouwde ik zelf een racefiets. Ik kon dus wel wat hulp gebruiken (Wouter & Gerben to the rescue).
IMG_8666 IMG_8663 IMG_8665 IMG_8664

Het bouwen bleek grotendeels een kwestie van logisch nadenken. Zolang je het juiste gereedschap tot je beschikking hebt, kom je er vanzelf. De Pacer is van staal, dus ik heb het frame eerst van binnen behandeld met Boeshield T-9, om corrosie tegen te gaan. Daarna balhoofd persen, vork conus plaatsen, bracketcups monteren, allemaal goed te doen als je de tijd ervoor neemt. Ik heb een notoire reputatie als het neerkomt op boutjes stuk draaien, dus een momentsleutel kwam erg van pas. Het werd wat complexer vanaf het moment dat de versnellingen en remmen afgesteld moesten gaan worden. Gelukkig heeft Wouter vaker fietsen gebouwd, dus samen kwamen we er wel uit.

oepsIdealiter was het in één dag gelukt, ware het niet dat ik tegen twee problemen aan liep. Het frame is ontworpen voor standard reach remmen (47-57 mm), terwijl de Rival remmen short reach zijn (39-49 mm). Omdat ik de voorvork had vervangen, was het voor de voorrem geen probleem. De achterrem kneep echter dicht op de band en moest dus vervangen worden. Daarnaast kreeg ik het met de geleverde SRAM klemband niet voor elkaar om de voorderailleur vast op zijn plek te krijgen. Bij het schakelen trok de versnellingskabel het hele zooitje omlaag. Ook deze moest vervangen worden. Jammer genoeg verloor ik hiermee ook de mogelijkheid om de kettingspotter te monteren, aangezien dat niet mogelijk is zonder de specifieke SRAM klemband.

Inmiddels zit de eerste flinke tocht er op, en heeft de Pacer de Gerrie Knetemann Classic met verve doorstaan. Hij rijdt fantastisch en schakelt als een zonnetje. De wetenschap dat ik ‘m zelf heb gebouwd maakt de rijervaring des te mooier. Het is mijn fiets. Uniek, voorzien van alle foute accessoires zoals een bel en een zadeltasje. Ik overweeg zelfs gebruik te gaan maken van het palletje op het frame waarmee je een volwaardige fietspomp kunt bevestigen. Ik geef niks om de regels.

Alle bikespecs kun je vinden op Pedalroom.