Laat ik beginnen met een klein beetje achtergrond van mijn fixed gear ervaring. Dat doen we even in HSL-vaart. Vier jaar geleden bouwde ik mijn eerste conversion fixed gear. Ik maakte van een traditionele stalen geared fiets, een fixed gear fiets. Een jaar later besloot ik een ander stalen raceframe op te bouwen (een plaatje van een Duell). Na een half jaar onderdelen bij elkaar te hebben gespaard was ook nummer twee klaar. Die was flink in de papieren gelopen, ondanks dat ik voor veel onderdelen de goedkope variant had gekozen.

Zo, dan kunnen we nu door met de echte inhoud van dit artikel.
Sinds een paar hipsters in New York bedachten dat het tof zou zijn om op een afgesloten circuit een race te houden met baanfietsen – crits genaamd – schieten de crits ook hier als paddestoelen uit de grond. Het werd tijd voor een baanfiets, dat is dus een fiets die eigenlijk gemaakt is voor op de wielerbaan. Gezien mijn ervaring met losse onderdelen ging ik voor een complete fiets. Op die manier hoopte ik veel kosten te kunnen besparen. Losse onderdelen kosten immers altijd meer dan wanneer diezelfde onderdelen als totaalpakket worden verkocht. Ik wist goed wat ik wilde: een modern en licht frame, met een zitbuis waar een ronding uit is gehaald voor het wiel, in mat zwart en in maat 57 of 58. Als klap op de vuurpijl hoopte ik onder de € 500,- te blijven voor een hele fiets. Marktplaats was uiteraard het beginpunt. Daarnaast liet ik in mijn fietsnetwerk regelmatig vallen dat ik op zoek was naar en moderne baanfiets. Het nadeel van goed weten wat je wilt is dat het aanbod enorm klein is. Frustrerend! Of niet de goede kleur, of niet de goede maat, nooit kwam ik de perfecte fiets tegen. Totdat ik na een jaar in mijn netwerk hoorde over een Duitser die een Koga verkocht. Na een aantal berichten heen en weer waarbij het stroef begon, maar we uiteindelijk bij elkaar kwamen, dacht ik hem binnen te hebben. Maar ineens twee weken radiostilte. Bleek hij verkocht aan iemand met een dikkere portemonnaie.

Dat was rot, maar niet getreurd. De Koga zat nog een flink stuk boven budget en op markplaats stond een mooie Gazelle voor een betere prijs. Weliswaar niet in het zwart, maar verder voldeed hij aan alle eisen. Goede vorm, goede onderdelen, mooie wielen met draadbanden. Het enige wat ontbrak waren pedalen en (uiteraard) een rem. Voor de crits is remloos een voorwaarde, maar op straat is die voor mij onmisbaar.
De deal was snel gemaakt, dus op naar Zwolle om hem op te halen.
foto

Nu dat achter de rug was, was het afgelopen zaterdag tijd voor de eerste horde; pedalen. Tot nu toe fietste ik met straps en dus zonder kliksysteem, maar daar kun je in een crit niet mee aankomen. Dus moest er een keuze gemaakt worden voor een systeem. Gelukkig hebben mijn crankzinnige vrienden enige ervaring (lees het artikel over de kliksystemen), dus kon ik hen om advies vragen. Gewapend met het whatsappgesprek liep ik binnen bij Tom Schouten in Scheveningen. Nu is deze winkel gericht op wegrennen, toevallig werd ik geholpen door een (oud)baanrenner. Omdat het artikel van Jaap nog niet geschreven was, werden mij alle systemen uitgelegd door de medewerker. Er waren voor mij drie keuzes: Het Look systeem voor wegrenners, Speedplay voor wegrenners en het SPD systeem voor mountainbikers. Inderdaad is daarbij de beginvraag “wil je normaal kunnen lopen?”. Omdat ik ook nog wel eens een alleycat rijd is lopen toch wel handig. Je komt dan eigenlijk automatisch terecht bij de mountainbikevariant omdat de andere twee voor geen meter lopen. De schoenen van SPD zijn een soort kruising tussen een trailrunschoen en een voetbalschoen.
SPD schoenen
Aan de zijkanten zitten lange noppen die de zool van de schoen van de grond houdt. In de zool zit een plaatje met twee bevestigingspunten die je op je pedalen klikt. Met lopen raken dus alleen de noppen de grond en loop je egaal. Daarnaast is het voordeel dat deze schoenen wat gemakkelijker in- en uitklikken. Het laatste voordeel van dit systeem zit in het pedaal. Het pedaal is aan beide zijden gelijk een heeft geen boven- en onderkant. Het pedaal staat dus altijd goed.
SPD pedaal

Het grootste nadeel is natuurlijk dat de krachtoverbrenging minder goed is dan bij het Look of SPD-SL systeem. Dat komt doordat de plaat daarbij veel groter is, maar ook doordat die schoenen over het algemeen wat stijver zijn dan SPD schoenen. Door een relatief stijve SPD schoen te kiezen met carbon onderkant, nam ik al een beetje van dat nadeel weg. Voor mij wogen de nadelen dus niet op tegen de voordelen. Nu de pedalen op de fiets zitten hebben we alleen nog de rem. Hiervoor moet ik toch nog een losse klauw en hendel kopen, maar vooral moet ik een gat boren in de vork om de rem te kunnen bevestigen. Ja, ik vind ook dat dat eng klinkt. Gelukkig is er hulp aangeboden vanuit crankzinnig. In één keer goed, of een nieuwe vork; ik laat het weten in een volgend bericht.