Slide 1
Slide 2
Slide 3
Slide 4
Slide 5
Slide 6
Slide 7
Slide 8
Slide 9
Slide 10
Slide 11
Slide 12
Slide 13
Slide 14
Slide 15
Slide 16
Slide 17
Slide 18
Slide 19
Slide 20
Slide 21
Slide 22
Slide 23
Slide 24
Slide 25
Slide 26
Slide 27
Slide 28
Slide 29
Slide 30
Slide 31
Slide 32
Slide 33
Slide 34
Slide 35
Slide 36
Slide 37
Slide 38
Slide 39
Slide 40
Slide 41
Slide 42
Slide 43
Slide 44

Het is weekend en je denk lekker uit te kunnen slapen.  Jammer dat de wekker dan al vroeger gaat dan op een doordeweekse dag. Tijd voor snoozen? Forget it! De volgende Gran Fondo staat voor de deur. Dit keer verkozen we, na de successen van de rondjes Zuid HollandHull en Utrecht-Zeeland, voor een pleziertocht naar de Posbank en terug.

Auto ingepakt – we kunnen vertrekken richting Bunnik. Het StayOkay Hostel bij Bunnik was ons vertrek en eindpunt. Toen we uit Den Haag vertrokken was het zoals we inmiddels gewend waren, nog aan de donkere kant, maar eenmaal op de snelweg reden we de opkomende zon tegemoed. Dit was een goed teken. Het kleine uurtje rijden vloog voorbij. Onderweg realiseerden wij ons dat het aantal aanmeldingen van 40 naar 60 was geschoten de afgelopen 48 uur. Ervaring leert dat vaak de helft komt opdagen op zulke evenmenten, zeker gezien de nog frisse temperaturen. Zelf rekenden we op een kleine 40.

De pittoreske omgeving van landhuizen en appelgaarden was een mooi onthaal bij StayOkay. Weer iets anders dan de polder en kassen die we normaliter zien. We parkeerden de auto, laadden de fietsen uit de auto en maakten ons klaar voor de rit. Steeds meer auto’s kwamen, en daar uit kwamen nog meer fietsen. Iedereen is zo te horen in een goeie stemming. De appjes komen binnen “we zijn onderweg, de trein had vertraging” “on our way!” “fucking mooi weer!”. Een andere groep uit Amsterdam komt aan, rode wangen, frisse blik….. ze hebben het stuk tussen Amsterdam en Bunnik gefietst. Wat een helden!

Elke deelnemer kreeg weer een route kaartje van ons. Dit wordt een soort trademark van onze ritten. Veel bekende gezichten en nog meer nieuwe. Een snelle headcount bracht ons bij een totaal aantal fietsers van 52! Een record voor ons. Een snel woordje en we beginnen te rollen. De Gran Fondo is van start.

Een prachtig iets om zo een grote groep als één peloton te zien. Bijna harmonisch en rustgevend. Keurig twee aan twee, dicht op elkaar, je buurman of vrouw gedag zeggen. Best fijn wakker worden zo in de zon. Op kop hebben ze er zin in, het tempo ligt lekker op de 32 km/h. De wind in onze rug helpt natuurlijk. Het peloton baant zich door dorpjes, over N wegen waar de meeste nog nooit zijn geweest. De ene automobilist geeft heel vriendelijk voorrang. De andere weer eens niet.

We hebben nu rond de 60 km in pelotonformatie gereden en heb mij van vanaf de achterste plek naar voren gewurmd. Tijd voor een klein sprintje? Hoppa, we scheuren nu met 40 over een dijk. Het peloton is uiteen gebroken. Bij de eerstvolgende kruising weet ik het al niet meer. Links of rechts? Ach, laten we links gaan, Garmin zegt dat het on course is. Iemand roept na een paar meter RECHTS! We raken op een weggetje die je in de Ronde van Vlaanderen ziet: Smal, kasseien, die je een bos in brengt.. en ja, een wandel gebied met onverharde wandelpaden (lees modderig). Een paar van ons gaat de cross kant op en begint door het ‘weiland’ te banjeren. De rest die met ons mee was keert weer terug naar de weg en we maken weer weg richting de eerste klim. De Italiaanseweg.

De mist is inmiddels ingeslagen. De benen en longen gaan nu echt werken. We komen boven en wachten op de groepjes die inmiddels alweer ‘bij’ zijn. Even de tijd om een bar weg te kunnen werken om energie te hebben voor de Posbank die we naderen. Een aantal van ons hadden deze al een keer gereden toen we een half jaar geleden de TTT van Good Cycling  hadden gedaan. Dit keer kwamen we aan van de andere kant, maar we wisten wat er te wachten stond. Hergegroepeerd hervatten we onze rit richting de Posbank. Afdalinkje hier, bochtje daar (ging net goed bij een rare maneuvre).

Paar kilometer voor we de ‘voet’ van de Posbank bereiken. Het is hier ook mistig. Even momentum opbouwen, terugschakelen en we beginnen de klim. Het is alweer een poosje geleden dat er gewerkt moet worden maar de benen doen waar ze voor getraind zijn. Dat heuveltje probleemloos omhoog komen. De glimlach die de meeste hebben bij aankomst bij Paviljoen de Posbank hebben heeft voor mij nu al de volgende conclusie: Dit is gewoon genieten! Koffie, taart en of clubsandwiches worden besteld, bidon bijvullen en we gaan weer van start.

Na een leuke kleine ‘loop’ op de Posbank (moeite waard om nog eens te doen), laat ik de snelle groep gaan voor wat het is en haak aan bij de groep die kort erop volgde om de laatste 80 km samen mee uit te rijden. Kort erop rijdt een van de dames lek en respect, ze verwisselde haar binnenband sneller dan de meeste heren. Samen met het groepje van Lola Cycling Club geven we het tempo aan. Wind tegen en constant tussen de 28 en 30 km/h. Iets wat we wel vaker gedaan hebben gedaan om toch vaart erin te houden en toch sociaal te zijn met de groep. En dames (jullie weten wie ik bedoel), jullie hebben ook keurig tempo aangegeven! Respect!

De laatste paar kilometers waren niet zo genieten als begin van de dag, maar met nog wat overgebleven energie, zetten we aan om snel naar huis te kunnen. We zijn er bijna. De laan die je naar de StayOkay brengt, vraagt om een eindsprintje. Vooruit (dan kunnen we naar huis)!

Zoals ik al eerder zei, dit was een geweldige rit. De chemie van de omgeving waar we hebben gereden en de samenstelling van de groep die mee was maakten het een zeer geslaagde Gran Fondo! 168 uiterst plezierige kilometers. In mijn ogen voor herhaling vatbaar.