specialized-diverge

Als fietser zijn er een aantal dingen die continu terug blijven komen. Naast banden plakken, hongerklop, en petjes is de keuze van de fiets een erg belangrijke. Maar vertellen ‘the Rules of Cycling’ ons in regel #12 nog dat de ‘correct number of bikes to own is N+1’ is, bij het wonen in een appartement gaat die regel alleen niet altijd op.

Een beetje fietser heeft toch al snel een stuk of vier fietsen: racefiets, fixed gear, mountainbike, cyclocross. Dan heb je je stadsfiets niet eens meegerekend. Daar heb ik eigenlijk geen plek voor in mijn kleine huisje, dus het zou een idee zijn als alles gecombineerd is in één fiets. Wat zoek ik nou eigenlijk in een fiets? Het moet absoluut een racefiets zijn. Dus diep zitten, een dropbar en ‘smalle banden’ zijn een must. Ik fiets ongeveer 85% van de tijd op de weg maar wil wel een fiets die niet vies is van beetje offroad rijden. Het zou ook fijn zijn als ik een tas voor of achter zou kunnen monteren zodat ik de fiets kan gebruiken voor woon- werkverkeer.

De laatste jaren is er een type fiets op de markt gekomen die hier (op papier) vrij aardig aan voldoet. De gravel racer, of gravel grinder zoals ze ook wel genoemd worden. Voorbeelden zijn: Kona Rove, GT Grade en de Specialized Diverge. Die laatste heb ik onlangs eens flink aan de tand gevoeld bij Van Herwerden.

De Diverge wordt geleverd in vier uitvoeringen: Elite A1, Comp Smartweld, Comp Carbon en Expert Carbon. In mijn ogen zou de Comp Smartweld een goede kanshebber kunnen zijn: Stevig, aluminium frame, hydraulische schijfremmen, mogelijkheid voor dikkere banden en Shimano 105 uitgevoerd. Een prima allround afmontage die voor de gewone sterveling zoals ik van perfect niveau is.

Van Herwerden heeft voor mij een Diverge Elite A1 opgebouwd om te proeffietsen. Ook een aluminium frame, maar mechanische schijfremmen en Shimano Tiagra afgemonteerd. Na monteren van de goede pedalen (SPD-SL) en afstellen van zadelhoogte is het tijd om een rondje te fietsen.

Al in de eerste meters merk ik het, deze fiets is echt gebouwd op comfort! Wat een verandering ten opzichte van mijn Bianchi Sempre waar ik normaal op rijd. De combinatie van een comfort frame en 30mm banden laten deze fiets enorm soepel over het asfalt glijden. Snel rijd ik Voorburg uit richting Zoetermeer om wat stukjes veld te pakken. Bij accelereren merk ik dat dit wel een enorm verschil is met mijn racefiets. Dit is dus het nadeel van de comfort geometrie, je haalt de scherpe randjes van de fiets af. ‘Spelen’ op het gras gaat erg leuk, je merkt dat de fiets hier echt voor gemaakt is. Naast de weg merk je dat de fiets op zijn plek is. Ik probeer namelijk een stuk gas te geven op asfalt, maar merk dat de fiets niet gemaakt is om alle krachten over te brengen naar de weg. Aangezien ik 85% van de tijd op asfalt rijd besluit ik dat dit niet mijn nieuwe fiets zal worden.

Mijn zoektocht zal dus nog even doorgaan. Wat het zal gaan worden is nog even onbekend. Heb jij goede ideeën? Laat het weten in de comments!