Zes dagen, veel wind, één keer gevallen, twee lekke banden en hoop natte sokken verder…

Zoals beloofd zou ik in plaats van de bekende routes nieuwe routes uitproberen, hierbij een verslag van mijn 500 kilometer tijdens de feestdagen.

Dag 1. Route Delft & Rottemeren

weer: Regen en storm, windstoten van 100km/u

Zoetermeer - Delft - Rottemeren

Moedig ging ik van start, want het was beestenweer. Niet door de regen, maar door de stormachtige wind. Van te voren wist ik eigenlijk al dat ik de enige gek zou zijn die op de fiets zou zitten vandaag. Maar verassend genoeg kwam ik nog iemand tegen op mijn strijd tegen de wind. Dick uit Leidschenveen was die ochtend ook een eenzame strijd begonnen tegen de storm. Ik was net even een foto aan het maken toen ik hij voorbij reed. Ik sprong op de fiets, trok een sprint terwijl de windstoten mij daarvan probeerde te weerhouden, kwam in zijn wiel en ging er langs. Even achterom kijken of hij meezit. En ja, ik had een medestrijder voor vandaag!

Na een paar woordjes wisselen kwamen we erachter dat we het zelfde doel hadden, ongeveer een uur tegen de wind in beulen en daarna lekker freewheelend terug naar huis. Dus ik kon rustig mijn route vervolgen naar Delft, terwijl wij elkaar hielpen om af en toe uit de wind te kunnen rijden. Éénmaal in Delft, hebben wij elkaar een hand geschud en zijn wij onze eigen weg vervolgd. Hij naar Den Haag, ik naar Rotterdam.

Even zoeken, naar de route, maar toen ik eenmaal bij de Rotte aankwam wist ik dat het bijna voorbij was, ik mocht in mijn zwaarste versnelling met wind mee gaan beuken. Het was als een soort afdaling van een 45km lange beklimming. Heerlijk!

Dag 2. Route Den Haag – Breda

weer: ’s ochtends bewolkt, later zonnig, zuidenwind van 3 a 4 Bft

Den Haag - Breda

Dankzij een reactie op mijn vorige bericht over de Festive 500 ben ik in contact gekomen met Reneé. Zij was van plan om met eerste kerstdag naar haar kerstdiner te fietsen in Drunen, Brabant. Het was niet echt ideaal qua wind, maar ik stemde gauw in. Want samen fietsen is een stuk leuker en minder zwaar dan een solo rit. Daarnaast had ik Stijn en Gerben gecharterd, om in iedergeval het eerste deel mee te fietsen.

Na een pre-ride espresso bij de eigenlijk dichte Lola Bikes and Coffee waar Renée werkt, gingen we van start richting Rotterdam. Een voornamelijk stedelijke trip, waarna we na de klim op de ‘van Brienenoordbrug’ afscheid moesten nemen van onze twee windschilden. Waar ik daarna ook gelijk afscheid van nam was van mijn binnenband. Ja, lek rijden, net nu je met minder man bent. Gelukkig altijd goed voorbereid kon ik snel de binnenband vervangen, waarna ik in mijn onhandigheid het ventiel brak bij het pompen. Ik moest het aan Renée overlaten om het fatsoenlijk te laten repareren. Toch maar wat meer oefenen dat onderweg repareren!

Na een route langs (helaas niet door) de Biesbosch nog meer flinke bruggen. Moesten we één keer aanbellen voor een bidon refill, want op kerst is alles dicht. Gelukkig was het eerste kerstdag, en dan kan je toch niet mensen zonder water in de kou laten staan? In Raamsdonksveer moesten we onze wegen scheiden. Ik ging naar Breda, voor een betere treinverbinding, Renée naar Drunen, voor haar kerstdiner. Het laatste stuk nog even tegen wind!

Bijna bij Breda belde ik een vriend op, die daar woont en wat een geluk, hij moest naar Lisse met de auto voor zijn eigen kerstdiner! Geen trainingride dus, maar wel erg fijn om niet in de kou te hoeven wachten op een trein! Bedankt Oskar!

Dag 3. Route Zoetermeer – Utrechtse heuvelrug

weer: voornamelijk bewolkt, lichte zuidenwind

Zoetermeer - Veenendaal

Een ander wild plan, Utrechtse heuvelrug, vanuit Den Haag (of in dit geval Zoetermeer). Het moest kunnen volgens mijn actieradius. Tweede kerstdag ging het gebeuren, solo naar Vianen, kerstlunch bij Jaap en dan een tour naar de Utrechtse Heuvelrug. Ik voelde het aardig in de benen, maar ik kon met een redelijk gemiddelde naar Vianen trappen. Een hele meditatieve ervaring. Één, twee, drie, één, twee in mijn hoofd op het ritme van mijn cadans, de tijd staat dan even stil, totdat je de weg weer moet zoeken naar het volgende dorpje.

Bijna in Vianen moest ik nog de Jan Blankenbrug over, waar Jaap mij stond op te wachten. 65km zat erop. Een uur lunchen, wat technische problemen van mijn fiets opgelapt en here we go. Eenmaal op de fiets merkte ik hoe zuur ik eigenlijk was, of eigenlijk hoe fris Jaap nog was. Jaap had de pas er goed in, al ging het voor hem niet hard genoeg, heb de hele rit naar de heuvelrug neeschuddend in zijn wiel gereden.

En toen, de Utrechtse Heuvelrug, om eerlijk te zijn heb ik er weinig van meegekregen. 100km zaten er al op, geen moment echt wind mee gehad. Maar Jaap heeft me erdoorheen gesleept. Totdat we bij de echte heuvels kwamen, daar spoot hij omhoog met zijn achterlijke zware baanverzet! Ik zag hem kleiner worden, de verzuring zat er goed in, en tja dan hoor je het geluid, het geluid van je ketting die voor het eerst sinds tijden van het buitenblad naar het binnenblad springt, dan weet je het, het is op.

Dag 4. Dwalen in Zoetermeer

weer: Regen, regen, wind en regen

Dwalen in Zoetermeer

Deze rit is was bedoeld om te revalideren van de gigantische afstanden die ik al gefietst had, maar ik kwam bedropen en verzopen ervanaf. Het idee was, in de buurt blijven en niet té veel kilometers maken. Dat is gelukt, maar het gevolg is dat je in een doolhof verdwaald raakt dat Zoetermeer heet (waar ik tijdelijk logeer). En het weer zat absoluut niet mee. Dus verstand op nul, een fietspad pakken met tegenwind en doorfietsen.

Op het einde van het pad zag ik een mooie heuvel, ik dacht die kan ik hebben, maar de heuvel beet terug, nog voordat ik ging stijgen gleed ik uit over het algenpad daarnaartoe. Ik was er klaar mee die dag. Terug en onder de douche.

Dag 5. Hoek van Holland en terug

weer: Verassend zonnig met en een zuidenwind

Hoek van Holland

Na een slechte nacht, was ik er een beetje klaar mee, ik wist echt even niet meer waar ik heen moest fietsen. Ik had echt iemand nodig die dat voor mij ging bepalen. Gelukkig kreeg ik een verlossend berichtje van mijn vader. Hij wilde ook wel eens fietsen op deze mooie winterdag.

Na een overleg of het Noordwijk of Hoek van Holland zou worden, won die laatste bestemming omdat het qua wind gunstiger was, wind tegen op de heenweg, wind mee op de terugweg, zoals het hoort.

Het tempo lag niet hoog, maar ik vond het eigenlijk wel prima, al ruim 300km in de benen van de afgelopen dagen, dat voel je wel. Mijn respect voor ronderenners is nog meer gegroeid, dag na dag weer die fiets op om weer een eind te rijden om tot de conclusie te komen dat je niet gewonnen hebt.

Dag 6. Cote de Maeslant, Maasluis, Delft

weer: Chill weer voor de laatste loodjes, wel weer een zuidenwind

Cote de Maeslant

De laatste 65km! Dat moet een eitje zijn! Gewoon om 11u mee met de Fixed Gear Den Haag rit, op de fiets van mijn logeeradres in Zoetermeer ernaartoe om er zeker van te zijn om de kilometers te halen. Nou niet dus, die loodjes waren wat zwaarder.

Het begon ’s ochtends, netjes bandenspanning checken voordat je gaat fietsen, “heh wat?” band helemaal leeg. Hoe kan dat nou, gister nog 100km op gefietst. Pompen dan maar, 8 bar erin en gaan! 200 meter later, plat. Dus dan maar fiets achter in de auto, met de auto naar Den Haag en een andere fiets pakken. Keuze uit twee fietsen: Mijn Kona Paddy Wagon baanfiets, met iets te licht verzet óf mijn Fangio SSCX met nog lichter verzet. De rit is met Fixed Gear Den Haag, dus hop op mijn fixed gear naar Lola.

Net op tijd kom ik aan bij Lola, waar Maarten en Luuk al aan het wachten waren. Snel besloten we om weer naar Hoek van Holland te rijden, maar dan iets langer dan gister. Naar de Maeslandtkering en dan via Delft weer terug om zeker te zijn van mijn 65km. Volle vaart tegen wind!

Al snel kom ik erachter dat ik mijn racefiets gewend was en ik had moeite om Maarten op zijn racefiets bij te houden. Luuk had al een paar maanden niet gefietst en ook hij had het zwaar. Maar toch, ik moest en zou af en toe op kop rijden en dat heb ik ook zeker zo veel mogelijk gedaan. Alleen jammer dat precies dat stuk mijn fietscomputer op auto-pause was gesprongen en dat hierdoor  10km ontbrak uit mijn GPS gegevens.

Na een zware tocht, terug bij Lola, kon ik het toch niet helemaal vieren, waar mijn medefietsers gewoon netjes 65km hadden gereden, zat ik op 55km, ik moest dus nog wat strafrondjes doen. Maar ik had geen zin meer om de volgende dag nog op de fiets te springen, dus dan maar de Laan van Meerdervoort en weer terug.

Conclusie

Het is klaar, voldaan, elk Tripeltje smaakte elke avond lekkerder, maar op de laatste avond het lekkerst. Veel mensen ontmoet in deze dagen. Het was gezellig op de fiets, misschien wat minder tijdens de kerstdinertjes, want ik zat er als een dood vogeltje bij. Maar toch erg blij dat ik de kans heb kunnen krijgen en heb aangegrepen om dit te doen. Achteraf lijkt het allemaal een peuleschil geweest te zijn, maar het vereist aardig wat discipline om elke dag weer op je fiets te springen.

Een leuke bijkomstigheid, bij het uploaden van mijn laatste GPS gegevens naar Strava, kwam ik erachter dat ik één van de eerste Nederlanders was die het gehaald had. Een mooie 18de plaats van de 563 Nederlandse deelnemers! En dat met al die routes met tegenwind.

Volgend jaar weer? Geen idee, ik kijk het wel aan, waarschijnlijk wel, het is wel een soort 9 tot 5 baan, maar dan op de fiets. Iedereen bedankt die dit mogelijk heeft gemaakt, met mij meegefietst heeft!

Twee fotos van dag 2 zijn door Renée gemaakt, de fotos van dag 6 door Maarten.