De voorspellingen binnen diverse WhatsApp groepjes en Facebookpagina’s waren duidelijk. Deze wielerwedstrijd op Bevrijdingsdag wordt episch. De mannen met fixed gear bikes maken zich alvast klaar. Windkracht acht, windstoten, storm, hagel, onweer; alle ellende die moeder natuur te bieden heeft, leek de revue te gaan passeren. Moet er op ander materiaal gestart worden? Het verzet lichter of juist zwaarder? En zijn hoge velgen wel verstandig met dit weer? De zenuwen zaten er duidelijk in.

Als de betreffende dag aanbreekt voel je aan alles dat er onheil op de loer ligt. Het ruikt buiten naar een ochtend op de camping. De geur die je ruikt als je na een regenachtige nacht je tent open ritst. Tegelijkertijd is het warm en benauwd. De ideale ingrediënten voor onweer.

Het is nog rustig op De Spartaan. Enkel de organisatie van de Vast Verzet Bokaal staat te popelen om de inschrijvingen af te handelen. Dit tafereel moet typisch zijn voor het rijden bij een vereniging. Het hele wielrennende verenigingsleven is voor Crankzinnig onontgonnen terrein. Omkleden in een kleedkamer met douches, een goede bekende die bardienst draait, slechte koffie uit een papieren bekertje: gotta love it!

Het clubhuis van De Spartaan zelf staat vol met memorabilia van grote maar ook minder grote koersen. Foto’s, borden, bekers, werkelijk alles in dit clubhuis staat in het teken van de koers. Richting de kleedkamers is zelfs een heus ‘museum’ ingericht, een gang vol historie.

Terwijl de renners al verkenningsrondjes aan het doen zijn en de starttijd steeds dichterbij komt, wordt het ineens donker. Heel donker. Mensen zitten zenuwachtig naar hun mobiele telefoon te turen. Schermpjes met grafieken met gigantische uitschieters. Buienradar draait overuren. Plots rent iedereen naar binnen, de éne persoon is nog net droog, de ander nat tot op het bot. De race wordt uitgesteld en het is gezellig druk in het clubhuis.

Een uur later klaart het op, er kan gestart worden. De renners rollen naar de start. Sommige renners hebben de angst in de ogen. Ze hebben duidelijk een ´doomscenario´ in hun hoofd: “Wat als we met z’n allen vallen in de eerste bocht?”. De jasjes worden uitgetrokken, iedereen is er klaar voor. Vanuit de luidsprekers wordt er afgeteld. De renners knijpen in hun stuur. Drie… twee… één… GO!