Sorry for copying Oleg, don't sue us!

Strade Bianche – by Limar 2014 – San Gimignano – Siena 200 km – 08/03/2014 – Veduta – Photo Ilario Biondi/BettiniPhoto©2014

Bij de aankondiging op het Facebook Event waren we meteen enthousiast: 100km grind! Waar in Nederland vind je dat? Blijkbaar in en om Boxmeer. Gravel grinden is helemaal de shit tegenwoordig, een rage uit Amerika. Met een wegfiets over onverharde paden vlammen. Een beetje in de stijl van Strada Bianche, één van de mooiste wielerwedstrijden van het voorjaar. Het besluit was dus snel genomen: we gaan!

Een dag voor het evenement werden we via het Facebook Event gebrieft (of bang gemaakt) dat de route toch wel erg lastig ging worden op banden van 25mm of smaller. Tja, voor ons was er geen weg terug, mijn crosser was niet in orde. De ander had maar één fiets en iemand anders heb ik verboden op een mountainbike te gaan. Achteraf misschien niet zo handig.

Vroeg uit de veren, op weg naar Boxmeer, de start was om tien uur en we hadden geen GPS apparaat met de route. Dus we moesten aansluiten bij de groep. Eenmaal aangekomen stond de groep al klaar. Allemaal op een MTB of andersoortige offroad machine. De toon is gezet.

Tien minuten later begrepen we de waarschuwing van de bandenmaat. We gingen dwars door knollenvelden. Het gras kwam tot ons stuur! Daarna mul zand. Daarna een soort single track mountainbike parcours. Vervolgens een diepe greppel met water tot de knieën. Binnen 30km had ik het al gepresteerd om twee keer over mijn stuur te vliegen (zonder erg) en mijn linker pedaal te breken. Daarnaast hadden we al één lekke band vervangen en ik zat er al hélemaal doorheen.

Ik overwoog de snelste (verharde) weg terug naar Boxmeer te nemen. Maar ‘gelukkig’ heeft het groepje waarin ik reed reed mij over de streep getrokken om door te fietsen. Het ergste zat er immers op volgens de organisator die langs fietste toen wij over een hek een weiland in probeerde te passeren (hij fietste er gewoon langs). Het gevolg: veel afzien en proberen in het wiel te blijven, ik had immers de route niet. Dit was wel andere koek dan die heerlijk bollende weggetjes die ik gewend ben. Waar blijven toch die grindpaden die mij beloofd zijn?

Na een lange stop, met uitsmijters en pulled pork. Kwamen eindelijk die grindpaden, misschien wel 8%(!) van de gehele rit. En ja dit was heerlijk doorknallen! Mijn enige goede moment eigenlijk. Maar na 85km waren onze binnenbanden (ieder twee) toch wel echt op. Dus verplicht verharde wegen nemen dan maar, wat een straf.

Eenmaal terug op station Boxmeer stond er al weer een flinke groep op ons te wachten. Dit waren de zwaarste 100km uit mijn leven. Mijn arm zat onder het bloed van de bramenstruiken, mijn been was flink geraakt door berenklauwen. Mijn materiaal en mijn fysiek waren helemaal kapot. Één grote baggerzooi. Suffer rates op Strava waren sky high. Iedereen had afgezien. Én toch had ik dit voor geen goud willen missen, want fietsen is eigenlijk achteraf pas écht leuk. Bedankt organisatie, dit doen wij nog eens!